La bicicleta e la fèsta a Sent-Cristòfa

« Veniam de la fèsta de Sent-Cristòfa (1) e aviái daissat la bicicleta amont, a… Mès que la bicicleta èra pas meuna, la m’avián prestada. L’aviái daissada amont davant lo garatge…, avant lo garatge de Corcoral. Alara Corcoral me diguèt : “Mais laissez-la dedans que… Elle risquera rien...”
Macaron !, mès que quand arribère amont, èran 3, 4 oras, del matin, presque.
E alara Galtièr me diguèt : “Mais je viendrai te porter jusque là-haut.”
Ie diguère : “Mais c’est que le vélo il est pas à moi. Il me faut prendre le vélo. Il me faudra revenir pour chercher le vélo.”
Alara, Diu me damse !, diguère : “Lo tipe es pas levat, de qué vas faire ? À !”, diguèri... Aviái sòm. Avancère sus la rota aquí, trapèri un flòc de jaça. “Diu me damse !, diguère, puta ! Fot-te dins la jaça aquí, vas far un sòm.”
I aviá de lusèrna. Sentissiá bon aquela lusèrna. Me fote sus…, me jase sus aquela lusèrna aquí. M’endormisse. Diu me damse !, quand me desrevelhe, i aviá de solelh pertot. Agache : èran 10 oras. Diguère : “Macaron !, dins dempuèi 4 oras siás aquí…” Mès aviái fach un brave sòm. E alara, pardí, me desrevelhère e sasquère lèu tornat cercar ma bicicleta. E alara mònte sus aquela bicicleta. Sabes que sasquère lèu arrapat aquí. »
(1) « Aquò i arribèt lo mème jorn que l’afar de l’auto. »